Zderzenia, zdarzenia

Wczoraj oddalona została kasacja od wyroku uniewinniającego Piotra J, który w obronie koniecznej zabił 18-letniego Adriana K. Dzisiaj ogłoszono projekt zmieniający odpowiedzialność osób, których mir domowy został naruszony i którzy używają w takiej sytuacji środków obrony. O tym, czy w takich przypadkach zostały przekroczone granice obrony koniecznej ma decydować, według tego projektu, nie sąd a prokurator. Jako uzasadnienie nowelizacji jej zwolennicy powołują się na trzyletnią traumę Piotra J. Najpierw przesłuchiwał go oczywiście prokurator z urzędu. Śledztwo umorzył. Pozew z powództwa cywilnego wniosła rodzina Adriana. Do końca świadkowie obrony, koledzy zabitego, którzy byli z nim tej nocy, utrzymywali, że Piotr J po pierwsze mógł rozpoznać Adriana, którego dobrze znał, po drugie, nie oddał strzału ostrzegawczego. Sądy nie dały im wiary.

Działo się to w podpoznańskim Skórzewie. Miejscowości, gdzie obok ludności tubylczej mieszka wielu napływowych poznaniaków. Piotr J należał do tych drugich. Miał opinię nowobogackiego, aroganckiego faceta, z cennymi koneksjami, patrzącego nieco z góry na sąsiadów. Rodzina Adriana, tubylcza ale bynajmniej nie patologiczna. Matka nauczycielka. On dobry uczeń niezłej poznańskiej szkoły średniej. Z synem Piotra J wcześniej miał na pieńku. Co nawet było przedmiotem telefonicznej rozmowy Piotra J z matką Adriana.

Tej nocy Adrian z kolegami musieli nieźle popić. Badania wykazały w krwi chłopaka prawie trzy promile. Prawdopodobnie chciał nielubianemu sąsiadowi powiedzieć kilka przykrych słów. Aby się odczepił od jego matki. Tak przynajmniej utrzymują jego kumple. Wtargnął na posesję. I stało się.

Nie mam zamiaru oceniać wyroków sądów trzech instancji. Jednak przerażenie mnie ogarnia, kiedy słyszę ubolewania nad ciężkim losem zabójcy. I ani słowa o tragedii rodziny chłopaka. O ofierze życia, którą zapłacił. Za ten tragiczny, pierwszy, nieodwracalny błąd. Kłapią dziobami wszyscy na prawo i lewo, nie mając pojęcia co się naprawdę wtedy w Skórzewie stało. I co najgorsze, przypadek Piotra J ma być koronnym argumentem na to, że w obronie miru domowego można zrobić wszystko. Oraz że trzeba być na tę okolicznośc dobrze przygotowanym. Najlepiej poprzez uzbrojenie po zęby wszystkich domowników.

Nie lekceważę świętości miru domowego. Ani szerzącego się bandytyzmu. Zarówno tego zaplanowanego, jak i "przypadkowego", wynikającego z nadużywania alkoholu. Ale mierzi mnie stanowienie prawa na skróty. Bez względu na to, kto może paść jego ofiarą. I oczywiście nie chodzi tu jedynie o to, czy rozstrzygać w kwestii obrony koniecznej ma sąd czy prokurator. Bardziej chodzi o ton dyskusji między ludźmi, którzy prawo stanowią.